Görevini iyi yapıyosun, takdir ediyorum her zaman.
Eskiden daha ağırbaşlı ve fazla sohbete karışmayan, tam bir yönetici edasındaydın; son zamanlarda biraz daha sohbete kaydın. Bence eskisi daha iyiydi, tabii sen bilirsin.
Yorumların güzel, genelde beğenirim, foruma ilk geldiğinden beri sevdiklerimden oldun hep
-Dindar olsun. Kapalı olsun. AK Partili olsun

Salak olmasın. Ben demeden de anlayabilsin bazı şeyleri. Bi de ağzını şapırdatmasın

-Dertlendiğimde pek müzik dinlemem. Genelde odama çekilim yatağın üstünde otururum ya da uzanırım.
-Ailemden sadece onun tohumu geldi, üstüne genelde kendim koydum. Babamın da bana sürekli bir şeyler öğretme çabası var, onu da takdir ediyorum. Bilgili olmamız için çok uğraşıyor.
-Çok zor sinirlenirim. Genelde içten içe bağırırım. Sesimi çıkarmam yine de. Bazen anneme bağırdığım oluyor, sonrasında üzülüyorm
Gerçekte samimi olmadığım kişilerin gözüne bakmakta bile zorluk çekerim, aklıma kelime gelmez, heyecanlanırım falan filan. Sanalda öyle dertler yok. İstersen 10 dk düşünüp cevap ver. Gerçekte 2 sn düşünme şansın var.
Ama asıl sebebe gelirsek samimi olmadığım bir kişinin bana hep gıcık kaptığı hissi var içimde. O his samimileşene kadar hiç gitmiyor. O yüzden insanlarla samimileşemiyorum, sessiz kalmayı yeğliyorum. Çok garip bir durum. Yani kelimelerle pek anlatılabilecek bir şey değil.
Burada derken Sorgu odasını kast ediyorsan evet, forumu kast ediyorsan orta.